Angsten overwinnen - The Village

The Village is een psychologische triller uit 2004. - Door GM

The Village - Trailer

De inwoners van een eind-19e-eeuws, geïsoleerd dorp in de bossen van Pennsylvania leven in constante angst voor de mysterieuze en angstaanjagende wezens die de wouden bevolken, “Zij waar we niet over spreken”. De grens is afgebakend door olielantaarns en wachttorens die constant bemand zijn. De dorpsbewoners en de wezens hebben een pact met elkaar gesloten; als de dorpsbewoners geen voet in de bossen zetten, zullen de wezens het dorp niet aanvallen. Wanneer Lucius Hunt, een van de dorpsbewoners, zich niet aan de afspraak houdt, neemt de dreiging van de wezens toe. Ze vallen het dorp binnen en laten merktekens achter: rode verf op de deuren (de dorpsbewoners verwijzen naar rood met de “slechte kleur”) en gevilde dieren die aan de deuren zijn opgehangen.

Wanneer Lucius Hunt wordt neergestoken door een van de dorpsbewoners, kunnen de dorpsbewoners enkel voor zijn herstel bidden, vermits er geen medicijnen in het dorp voorhanden zijn. Lucius’ verloofde, de blinde Ivy, vraagt daarop toestemming aan haar vader, Edward Walker, om naar “de steden” te gaan, die achter de wouden liggen. Ze is bereid haar leven te riskeren en het bos te doorkruisen om het leven van Lucius te redden.

Edward is het hoofd van de ouderlingen van het dorp. Elk van deze mensen heeft een goed bewaard geheim. Om het leven van Lucius te redden, besluit Edward om het geheim met zijn dochter te delen. Hij neemt haar mee naar de verboden schuur waar Ivy tot haar afschuw de kostuums van “Zij waar we niet over spreken” aantreft. Edward vertrouwt zijn dochter toe dat de wezens een afschrikmiddel zijn om de dorpsbewoners te ontmoedigen het dorp te verlaten. Het is allemaal schijn, gecreëerd door de ouderlingen zodat niemand ooit naar “de steden” zou willen gaan.

Het geïsoleerde dorp werd opgericht nadat elk van de ouderlingen, toen ze nog in de geciviliseerde wereld woonden, een geliefde op een afschuwelijke manier was verloren. Hun drijfveer was de wens om een deugdzame samenleving op te bouwen en ‘onschuld’ te beschermen. Ze zworen een eed om nooit naar “de steden” terug te keren. Toch sijpelt het besef binnen dat ze op die manier van hun verdriet gevlucht zijn, in plaats van het een plaats te geven. Een van de ouderlingen merkt op dat ‘verdriet een deel van het leven is’, of ze nu in “de steden” of in het dorp wonen.

Ondertussen is Ivy het bos ingetrokken met twee jongens uit het dorp die haar een eind mee zullen escorteren. Beiden geven het al gauw op van de angst, en Ivy staat er alleen voor. Het eerste deel van de reis is ze doodsbang en hoort ze in elk geluid de bevestiging van haar angst, zelfs nu ze weet dat de monsters slecht een afschrikmiddel waren. Nadat ze een monster gedood heeft, één van de dorpelingen die zich in “Zij waar we niet over spreken” vermomd had, vervolgt ze haar weg met meer vastberadenheid. Plots loopt ze tegen een muur op, de grenzen van het domein. Ze slaagt erin over de muur te klimmen en belandt in de 21e eeuw.

Aan de andere kant komt er net op dat moment een parkwachter langs, Kevin. Ze hebben een verwarrend gesprek. Ivy is in een voor haar totaal onbekende wereld beland. Ze merkt op dat ze vriendelijkheid bespeurt bij de jonge parkwachter, iets wat ze helemaal niet had verwacht. Als Kevin wil vertrekken om de medicijnen te gaan halen, komt Ivy met een vreemd betaalmiddel op de proppen, een gouden horloge. Kevin vindt dit zo vreemd dat hij vraagt of hij haar niet in de luren legt. Een symbolisch moment dat de clash der culturen perfect uitbeeldt.

Later bezorgt Kevin haar de geneesmiddelen en kan Ivy haar tocht naar het dorp terug aanvatten.

Er is een vergelijking te trekken met sektarische bewegingen.

Een eerste overeenkomst is te vinden in de angstconditionering. De ouderlingen van het dorpje creëren moedwillig een vijand waarvan ze zelf weten dat hij niet bestaat. In een sektarische beweging kan de vijand ‘de wereld’ zijn; iedereen die niet tot de sekte behoort, en elke gedachte, elk gevoel, elk gedrag dat door de organisatie als ‘ongewenst’ wordt beschouwd. Wat is het doel van het creëren van deze vijand? In het dorp werden de wezens in het leven geroepen om de inwoners te verhinderen naar “de steden” te gaan. Het is dus een manier om angst te induceren bij het sektelid en het lid te ontmoedigen om de organisatie te verlaten. Een gevolg van de creatie van een vijand is dat er in termen van ‘wij’ en ‘zij’ wordt gedacht. De ‘goeden’ en de ‘slechten’. Dit feit op zich versterkt alweer de angst. En op welke manier controleren de ouderlingen het voortbestaan van deze vijand? Ze beperken de beschikbaarheid van informatiebronnen van buitenaf en geven eenzijdige informatie. In het dorp werd alle informatie door de dorpsonderwijzer doorgegeven, niet toevallig het hoofd van de ouderlingen. Op dezelfde manier doet de sekteleider zijn leden geloven dat hij de informatie uit de eerste hand heeft, en verwacht hij dat die informatie kritiekloos zal worden overgenomen. Daarom wordt alle kritisch denken ontmoedigd.

Een andere overeenkomst kan gevonden worden in de reden van het oprichten van het geïsoleerde dorpje. Soms geraken mensen teleurgesteld in het leven, de maatschappij of maken ze moeilijk te verteren toestanden mee. In dit moment van zwakte kan iemand intens verlangen naar beterschap, heling en redding of naar acceptatie van een groep gelijkgezinden. Dit is wat er gebeurde toen de ouderlingen hun eigen dorp hebben opgericht. Dit kan ook nét dat opstapje zijn waardoor iemand stilaan in de netten van de sekte verstrikt geraakt.

De tocht van Ivy naar “de steden” symboliseert het uittreden uit een sekte. In het begin is Ivy doodsbang en ziet ze in àlles een bewijs van het bestaan van de vijand, zelfs al weet ze ondertussen dat de monsters slechts een verzinsel zijn. Een ex-sektelid zal ook vaak angstproblemen hebben door de vaak jarenlange angstconditionering waaraan hij werd blootgesteld. De sekteleer kan niet van de ene op de andere dag uit de menselijke geest gebannen worden, dit is een traag proces. Vaak zal het ex-sektelid nog twijfelen of hij wel de juiste beslissing genomen heeft.

Ivy loopt ten slotte letterlijk op tegen de muren van de realiteit. Van de ene moment op de andere, is ze in een onbekende wereld terechtgekomen. Ze weet zich geen houding te geven. Het contact met de parkwachter verloopt stroef. Maar haar angsten blijken niet te kloppen, ze voelt vriendelijkheid in het gedrag van de parkwachter, en ze spreekt haar verbazing daarover ook uit. Eens een ex-sektelid de buitenwereld beter leert kennen, merkt hij vaak dat hij veel leugens voorgeschoteld heeft gekregen. Zijn exploratie van een ‘vriendelijker’ wereld dan hij zich had voorgesteld, kan beginnen.